Streetworkout można definiować jako aktywność fizyczna mająca na celu zwiększanie sprawności motorycznej poprzez ćwiczenia z własną masą ciała. Jest to połączenie dyscyplin sportowych i aktywności fizycznych takich jak gimnastyka, kalistenika, parkur czy akrobatyka. Trenowanie nie wymaga używania specjalistycznego i drogiego sprzętu jednak z roku na rok streetworkout prężnie rozwija się na świecie i obecnie wykonywanie najtrudniejszych figur wymaga dostępu do specjalnych sal gimnastycznych. Podczas trwania zawodów do dyspozycji są zazwyczaj drążki, poręcze równoległe i podłoże. Występy odbywają się na twardych przyrządach bez możliwości używania skór gimnastycznych co dodatkowo utrudnia wykonywanie złożonych elementów. Przekłada się to na ogromne obciążenia dla układu mięśniowego i stawów jednak pomimo tego zyskuje coraz większą popularność
i zdobywa sympatyków na całym świecie. Street workout rozpoczął się w państwach takich jak: Rosja, Ukraina, USA. Od 2011 roku rozgrywane są Mistrzostwa Świata
a w samej Polsce istnieje kilkadziesiąt grup zajmujących się tym sportem. Pierwszym założycielem grupy w Polsce był Maksym Riznyk pochodzący z Ukrainy, który 8 lat temu przyjechał z rodziną do Polski. Ciekawostką jest fakt, że pierwsze tego typu treningi odbywały się w parku im. Henryka Jordana w Krakowie na jednym zwykłym drążku, który stoi nietknięty do dziś.Nie na darmo mówi się o tym, że gimnastyka jest matką wszystkich sportów, na jej elementach powstało wiele aktywności, jedną z nich jest właśnie street workout.
Rodzaj takiej aktywności sięga jednak dużo dalej, gimnastyka była znana już starożytnym ludom (Persom,Chińczykom,Egipcjanom) jednak to w starożytnej Grecji osiągnęła swój największy rozwój. Istniały tam specjalne gimnazjony gdzie wykonywano różnorodne ćwiczenia fizyczne. W ciągu wieków gimnastyka nie tylko nie straciła na znaczeniu, ale stała się środkiem rozwijania sprawności, piękna i
harmonii ludzkiego ciała (Jezierski, Rybicka 2002). W starożytnej Grecji priorytetem było harmonijne kształtowanie ciała i duszy. Twórcą takiej filozofii był sam Platon, który słowami „kalos Kai agathos” chciał podkreślić cechy doskonałości takie jak: kalos (dzielność i sprawność) rozwijaną poprzez ćwiczenia fizyczne i gimnastykę oraz „agathos” (szlachetność, mądrość) kształtowaną dzięki nauce i sztucę ze szczególnym naciskiem na muzykę. Ponadto nazwa gimnastyka wywodzi się od słowa „gymnos” co oznacza nagi, gdyż ćwiczono wtedy bez strojów pod gołym niebem. Ludność Grecka poprawiała swoją sprawność fizyczną bez specjalnego sprzętu oraz bez ogólnodostępnej wiedzy naukowej na temat ludzkiego ruchu ijego funkcjonowania. Szkolenie Greckie opierało się głównie na wykorzystywaniu ćwiczeń kalistenicznych, co przekładało się na ogólną sprawność, siłę i wytrzymałość. W dziele historycznym słynnego kronikarza Herodota pt. Dzieje, znajduje się fragment o przygotowaniach 300 Spartan do bitwy z armią Kserksesa pod Termopilami, który zawiera informację o tym jak starożytni żołnierze oddają się gimnastyce (przeł. Hammer 2003).
Niestety jednak wraz z upadkiem Grecji przestała istnieć również gimnastyka. Wśród ludności zapanowała filozofia pogardy dla ludzkiego ciała i przekonanie, że jego rozwój jest niepotrzebny dla dobra duszy z wyjątkiem rycerstwa i cyrku. Dopiero na przełomie Średniowiecza i Oświecenia pojawiły się pedagogiczne idee, które podnosiły znaczenie edukacji fizycznej.
Przez wiele dekad trening z własną masą ciała był zapomniany. Jedynie szkoły gimnastyczne wykorzystywały trening bez ciężarów jako dodatek i pewne uzupełnienie treningu w celu wzmocnienia i przygotowania ciała to wykonywania złożonych
i obciążających organizm elementów. Wraz ze wzrostem popularności trening ten wyszedł na zewnątrz stając się ogólnodostępną formą aktywności fizycznej, którą można uprawiać niezależnie od wieku czy płci. By wyrobić wielką siłę i przede wszystkim pełną funkcjonalność swojego ciała wcale nie potrzeba ciężarów,linek czy fantazyjnych przyrządów fitness oferowanych w reklamach i telewizji. W przeszłości aż do drugiej połowy XX wieku wszyscy najsilniejsi sportowcy na świecie nabierali zrębów swej mocy dzięki kalistenice progresywnej, stając się silniejsi z dnia na dzień,
z tygodnia na tydzień, z roku na rok (Wade 2016).